Είχα για φίλο ένα τύπο
που΄ χε ΄ένα αστέρι για κήπο
μ΄ένα λουλούδι μόνος του ζούσε
και τ΄αγαπούσε πολύ.

Ήταν ξανθά τα μαλλιά του
φώτιζαν τη μοναξιά του
πρίγκηπας ήταν κι όπου γυρνούσε
όλο ρωτούσε γιατί.

Πέταξε πριν απ΄τη δύση
ήλιος στους ήλιους να ζήσει
είπε η ζωή του πάντα είναι λίγη
και πρέπει να φύγει μακριά.

Φεύγουν τα χρόνια περνάνε
ποιος ξέρει τώρα πού να΄ναι
και ποιον προφήτη
κανείς να ρωτήσει
αν θα γυρίσει ξανά