Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ

2012-05-17T00:09:00.002+03:00

Είχα για φίλο ένα τύπο
που΄ χε ΄ένα αστέρι για κήπο
μ΄ένα λουλούδι μόνος του ζούσε
και τ΄αγαπούσε πολύ.

Ήταν ξανθά τα μαλλιά του
φώτιζαν τη μοναξιά του
πρίγκηπας ήταν κι όπου γυρνούσε
όλο ρωτούσε γιατί.

Πέταξε πριν απ΄τη δύση
ήλιος στους ήλιους να ζήσει
είπε η ζωή του πάντα είναι λίγη
και πρέπει να φύγει μακριά.

Φεύγουν τα χρόνια περνάνε
ποιος ξέρει τώρα πού να΄ναι
και ποιον προφήτη
κανείς να ρωτήσει
αν θα γυρίσει ξανά

2012-05-13T02:08:00.001+03:00

...-Αν κάποιος αγαπάει ένα λουλούδι που δεν υπάρχει

παρά μόνο ένα δείγμα του μέσα σε εκατομμύρια

και εκατομμύρια αστέρια,

αυτό είναι αρκετό για να νιώθει ευτυχισμένος

όταν το κοιτάζει.

Σκέπτεται "Το λουλούδι μου είναι κάπου εκεί..."

Μα αν το μικρό αρνί φάει το λουλούδι,

θα ΄ναι για κείνο σαν να είχαν ξαφνικά σβηστεί όλα τα αστέρια!

Κι αυτό δεν είναι σημαντικό!...

Δεν μπόρεσε να προσθέσει τίποτε περισσότερο.

Απότομα ξέσπασε σε λυγμούς.

Είχε πέσει η νύχτα.

Είχα παρατήσει τα εργαλεία μου.

Άρχισα να χλευάζω τον εαυτό μου για το σφυρί μου,

για το μπουλόνι μου, για τη δίψα, για το θάνατο.

Πάνω σ΄ένα αστέρι, ένα πλανήτη, το δικό μου, τη Γη,

βρισκόταν ένας μικρός πρίγκιπας που χρειαζόταν παρηγοριά!

Τον πήρα αγκαλιά.Τον κούνησα πέρα-δώθε, νανουρίζοντας τον.

Του ψιθύριζα : "Το λουλούδι που αγαπάς δεν κινδυνεύει πια...

Ζωγράφισα ένα φίμωτρο στο αρνάκι σου...

Θα ζωγραφίσω και μια πανοπλία για το λουλούδι σου....Θα...."

Δεν ήξερα τι να πω....

Ένιωθα πολύ άσχημα, δεν ήξερα πως να τον φέρω πιο κοντά μου

ή να πάω εγώ κοντά του.

Είναι τόσο μυστηριακή η χώρα των δακρύων...

2012-05-10T01:17:00.003+03:00

...... Α! μικρέ πρίγκιπα,κατάλαβα έτσι λίγο λίγο

τη μικρή μελαγχολική σου ζωή.

Για πολύν καιρό δεν είχες άλλη διασκέδαση

από το να χαίρεσαι τα υπέροχα χρώματα

που σκόρπιζε βασιλεύοντας ο ήλιος.

Έμαθα τούτη την καινούργια λεπτομέρεια

το πρωί της τέταρτης μέρας όταν μου είπες :

-Πολύ μου αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα.

Πάμε να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα...

-Μα πρέπει να περιμένουμε...

-Να περιμένουμε τι;

-Να περιμένουμε να βασιλέψει ο ήλιος.

Στην αρχή φάνηκες να ξαφνιάζεσαι

κι ύστερα γέλασες με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Και μου είπες :

-Πάντα νομίζω πως είμαι στο σπίτι μου!

Πραγματικά, όταν είναι μεσημέρι στην Αμερική,

στη Γαλλία, όλος ο κόσμος το ξέρει,

ο ήλιος βασιλεύει.

Δεν θα χρειαζόταν παρά να μπορεί κανείς

να πάει στη Γαλλία σ΄ένα λεπτό

για να χαρεί το ηλιοβασίλεμα.

Δυστυχώς όμως, η Γαλλία είναι πάρα πολύ μακριά.

Πάνω στο μικρό σου πλανήτη όμως,

θα σου ήταν αρκετό να τραβήξεις την καρέκλα σου

μερικά βήματα πιο πέρα.

Και τότε θα έβλεπες το δειλινό κάθε φορά που θα το ΄θελες....

-Μια μέρα είδα τον ήλιο σαραντατρείς φορές!

Και λίγο μετά, πρόσθεσε :

-Ξέρεις....όταν είναι κανείς έτσι λυπημένος,

του αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα...

-Τη μέρα που τα είδες σαραντατρείς φορές ήσουνα,

λοιπόν, τόσο πολύ λυπημένος;

Μα ο μικρός πρίγκιπας δεν απάντησε.......

2012-05-08T02:13:00.001+03:00

......

Οι μεγάλοι αγαπούν τους αριθμούς.

Σαν τύχει και τους μιλήσετε για έναν καινούργιο φίλο,

εκείνοι δεν ρωτάνε ποτέ για κάτι το ουσιαστικό.

Δεν σου λένε ποτέ : "Ποιος είναι ο τόνος της φωνής του;

Ποια παιχνίδια του αρέσουν; Κάνει συλλογή με πεταλούδες;".

Εκείνοι σας ρωτούν : "Πόσο χρονών είναι;

Πόσα αδέλφια έχει;

Ποιο είναι το βάρος του;

Πόσα κερδίζει ο πατέρας του;"

Τότε μόνο πιστεύουν ότι τον ξέρουν.

Αν πείτε σε κάποιον από τους μεγάλους :

"Είδα ένα σπίτι με ροζ τούβλα, γεράνια στα παράθυρα και περιστέρια στη στέγη",

ποτέ δεν θα καταφέρει να φανταστεί αυτό το σπίτι.

Πρέπει να του πεις :

"Είδα ένα σπίτι που αξίζει πάνω από εκατό χιλιάδες φράγκα".

Τότε εκείνος θα φωνάξει :

"Πόσο όμορφο είναι!"

Έτσι αν τους πείτε :

"Η απόδειξη ότι ο μικρός πρίγκιπας δεν ήταν φανταστικό πρόσωπο,

είναι το ότι ήταν χαριτωμένος,

πως γελούσε και πως ήθελε ένα αρνάκι.

Όταν κανείς θέλει ένα αρνάκι, αυτό είναι απόδειξη ότι υπάρχει".

Θ΄ανασηκώσουν τους ώμους και θα σου φερθούν

όπως συνηθίζουν να συμπεριφέρονται όταν έχουν να κάνουν με παιδιά!

Μα αν τους πείτε :

"Ο πλανήτης απ΄όπου ήρθε είναι ο αστεροειδής Β 612",

τότε θα πειστούν και δεν θα σας ζαλίσουν με τις ερωτήσεις τους.

Έτσι είναι αυτοί, δεν πρέπει να τους κρατάμε κακία.

Τα παιδιά δεν πρέπει να είναι πολύ αυστηρά με τους μεγάλους,

πρέπει να δείχνουν επιείκεια απέναντί τους.

......

2012-05-07T01:45:00.002+03:00

Έτσι έζησα μόνος, χωρίς κανένα που να μπορώ να μιλήσω μαζί του πραγματικά,

μέχρι που έξι μήνες πριν, είχα ένα ατύχημα στην έρημο της Σαχάρας.

Κάτι είχε σπάσει στον κινητήρα του αεροπλάνου μου και

καθώς δεν είχα μαζί μου ούτε μηχανικό, ούτε ταξιδιώτες,

ετοιμαζόμουν να κάνω ολομόναχος μια δύσκολη επισκευή.

Το πρώτο βράδυ λοιπόν κοιμήθηκα πάνω στην άμμο,

χίλια μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή.

Ήμουν πολύ πιο απομονωμένος απ΄όσο ένας ναυαγισμένος

πάνω σε σχεδία καταμεσής στον απέραντο ωκεανό.

Έτσι, δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστείτε την έκπληξή μου

όταν τα χαράματα, με ξύπνησε μια παράξενη

σιγανή φωνούλα που έλεγε :

-Αν έχετε την καλοσύνη...... παρακαλώ ζωγραφίστε μου ένα αρνάκι!

-Ε!

-Ζωγραφίστε μου ένα αρνάκι..

Τινάχτηκα όρθιος σαν να με είχε χτυπήσει κεραυνός.

Έτριψα και ξανά ΄τριψα τα μάτια μου.

Κοίταξα και ξανακοίταξα μ΄επιμονή.

Κι είδα ένα πολύ παράξενο μικροσκοπικό ανθρωπάκι

που με παρατηρούσε προσεκτικά.

Να το καλύτερο πορτρέτο του, που αργότερα κατάφερα να κάνω.

'Ομως το σχέδιό μου σίγουρα, είναι πολύ λιγότερο γοητευτικό από το μοντέλο.

Αυτό δεν είναι φταίξιμο δικό μου.

Πολύ είχα απογοητευτεί από τότε, που στα έξι μου χρόνια, οι μεγάλοι

μ΄έκαναν να χάσω το θάρρος μου όταν θέλησα ν΄ακολουθήσω

το επάγγελμα του ζωγράφου, με αποτέλεσμα να μη μάθω να ζωγραφίζω τίποτε άλλο,

εκτός από βόες κλεισμένους και βόες ανοιχτούς.

Κοίταζα κείνη την οπτασία με μάτια γουρλωμένα από την κατάπληξη.

Μην ξεχνάτε πως βρισκόμουν χίλια μίλια μακριά

από κάθε κατοικημένη περιοχή.

Ωστόσο το μικρούλικό μου ανθρωπάκι δεν μου φαινόταν

να ΄χει χάσει το δρόμο του, ούτε να ΄χει πεθάνει από την κούραση,

ούτε από την πείνα ή τη δίψα, μήτε από το φόβο.

Σε καμιά περίπτωση δεν έδειχνε ένα παιδί χαμένο καταμεσής

στην απέραντη έρημο, χίλια μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή.

Όταν καμιά φορά τα κατάφερα να επιτέλους να μιλήσω, του είπα:

-Μα τι κάνεις εδώ πέρα;

Και τότε μου ξανάπε ολότελα απλά και ήρεμα,σαν να ΄ταν κάτι πολύ σοβαρό:

-Παρακαλώ σας....ζωγραφίστε μου ένα αρνί....

Όταν το μυστήριο είναι καταπιεστικά εντυπωσιακό,

δεν τολμά κανείς να μην υπακούσει.

Όσο παράλογο κι αν μου φαινόταν να συμβαίνουν όλα αυτά

χίλια μίλια μακριά από όλες τις κατοικημένες περιοχές,

κι ενώ παράλληλα κινδύνευα να χάσω τη ζωή μου,

έβγαλα από την τσέπη μου ένα φύλλο χαρτιού και το στυλό μου...

2011-04-17T21:21:00.000+03:00

....Τώρα και εκατομμύρια χρόνια, τα λουλούδια πετάνε αγκάθια.
Κι όμως, τώρα και εκατομμύρια χρόνια, τα αρνιά τρώνε τα λουλούδια.
Δεν είναι, λοιπόν, σοβαρό θέμα να προσπαθείς να καταλάβεις γιατί τα λουλούδια κουράζονται τόσο πολύ για να ξεπετάνε αγκάθια που ποτέ δεν χρησιμεύουν σε τίποτα;
Δεν είναι σημαντικό πρόβλημα ο πόλεμος ανάμεσα στα αρνιά και τα λουλούδια;
Δεν είναι πολύ πιο σοβαρό και πιο σημαντικό από τους λογαριασμούς ενός χοντρού κόκκινου κυρίου;
Κι αν εγώ ήξερα ένα μοναδικό στον κόσμο λουλούδι, που δεν υπήρχε πουθενά αλλού, εκτός από τον πλανήτη μου και που ένα μικρό αρνί μπορεί να το καταστρέψει με μια χαψιά, έτσι, ένα πρωί, χωρίς καθόλου να σκεφτεί αυτό που κάνει, αυτό δεν είναι σημαντικό και σοβαρό θέμα;

Κοκκίνισε, ύστερα πρόσθεσε:

Αν κάποιος αγαπάει ένα λουλούδι που δεν υπάρχει παρά μόνο ένα δείγμα του μέσα σε εκατομμύρια και εκατομμύρια αστέρια, αυτό είναι αρκετό για να νιώθει ευτυχισμένος όταν το κοιτάζει!!
Σκέπτεται " Το λουλούδι μου είναι κάπου εκεί..." , μα αν το μικρό αρνί φάει το λουλούδι, θα 'ναι για κείνο σαν να είχαν ξαφνικά σβηστεί όλα τ΄αστέρια!!!
Κι αυτό δεν είναι σημαντικό!!!....

Δεν μπόρεσε να προσθέσει τίποτα περισσότερο.Απότομα ξέσπασε σε λυγμούς.

Είχε πέσει η νύχτα.Είχα παρατήσει τα εργαλεία μου.

Άρχισα να χλευάζω τον εαυτό μου για το σφυρί μου, για το μπουλόνι μου, για τη δίψα, για το θάνατο.

Πάνω σ' ένα αστέρι, ένα πλανήτη, το δικό μου, τη Γη, βρισκόταν ένας μικρός πρίγκιπας που χρειαζόταν παρηγοριά!Τον πήρα αγκαλιά.Τον κούνησα πέρα-δώθε, νανουρίζοντας τον.

Του ψιθύριζα "Το λουλούδι που αγαπάς δεν κινδυνεύει πια....ζωγράφισα ένα φίμωτρο στο αρνάκι σου...θα ζωγραφίσω και μια πανοπλία για το λουλούδι σου...θα..."

Δεν ήξερα τι να πω...ένιωθα πολύ άσχημα, δεν ήξερα πως να τον φέρω πιο κοντά μου ή να πάω εγώ πιο κοντά του...

Είναι τόσο μυστηριακή η χώρα των δακρύων....

2011-04-10T22:06:00.000+03:00

.....Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
Υπάρχει ένα λουλούδι....νομίζω πως μ' έχει εξημερώσει...

Καθόλου απίθανο, είπε αλεπού.Πάνω στη Γη βλέπει κανείς κάθε λογής πράματα.

Ω! Αυτό δεν έγινε στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.Η αλεπού φάνηκε να ενδιαφέρεται πολύ.

Σ' ένα άλλο πλανήρη

Ναι

Υπάρχουν κυνηγοί σε κείνο εκεί τον πλανήτη;

Όχι

Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.Και κότες;

Όχι

Τίποτε δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού.Όμως, η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της..

Η ζωή μου είναι μονότονη.Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα.

Όλες οι κότες μοιάζουνε μεταξύ τους και όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν το ίδιο.

Λοιπόν, κι εγώ κάπως βαριέμαι.

'Ομως αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος...

Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά από όλα τ' άλλα...

Τα άλλα βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη.

Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου, σαν να 'ναι μια μουσική....

Κι ύστερα, κοίταξε!!! Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί.

Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε.Κι αυτό είναι θλιβερό!

Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά.Θα 'ναι υπέροχα όταν θα μ' έχεις εξημερώσει!

Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει....

Και θ' αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού....

Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα

Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε....

2010-11-06T18:12:00.000+02:00

Τότε ήταν που παρουσιάστηκε η αλεπού.

-Καλημέρα, είπε η αλεπού

-Καλημέρα απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας, που γύρισε προς το μέρος απ΄όπου ακουγόταν η φωνή, μα δεν είδε τίποτε

-Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω από τη μηλιά...

-Ποιά είσαι εσύ; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη

-Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού

-Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος

-Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού, δεν είμαι εξημερωμένη

-Ά! συγνώμη, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Μα, αφού σκέφτηκε λίγο, πρόσθεσε

-Τι πάει να πει εξημερωμένη;

-Δεν θα είσαι από 'δω, είπε η αλεπού, τι ψάχνεις να βρεις;

-Ψάχνω να βρώ τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι σημαίνει εξημερωμένη;

-Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούν.

Αυτό είναι πολύ ενοχλητικό.Ακόμη ανατρέφουν κότες.

Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει.Μήπως ψάχνεις για κότες;

-Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας, ψάχνω για φίλους.Τι σημαίνει εξημερώνω;

-Είναι κάτι ξεχασμένο για τα καλά, τώρα πια, είπε η αλεπού.

Αυτό σημαίνει "δημιουργώ δεσμούς"

-Δημιουργώ δεσμούς....

-Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού.Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι

όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγοράκια.Και δεν έχω την ανάγκη σου.

Κι εσύ το ίδιο, δεν έχεις την ανάγκη μου.

Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού, όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες.

Μα, αν εσύ με εξυμερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο.

Θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο.Θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...

2010-07-26T21:11:00.000+03:00

Ο μικρός πρίγκιπας σκαρφάλωσε σ' ένα ψηλό βουνό.

Τα μοναδικά βουνά που είχε δει στη

ζωή του, ήταν τα τρία ηφαίστεια του πλανήτη του που του έφταναν μέχρι τα γόνατα.

Και το σβησμένο ηφαίστειο, το χρησιμοποιούσε σαν σκαμνί.

«Από ένα τόσο ψηλό βουνό σαν αυτό, σκεφτόταν, σίγουρα θα δω ξαφνικά όλο τον πλανήτη κι όλους τους ανθρώπους...»

Όμως, το μόνο που αντίκρισε ήταν οι ίδιες με βελόνες μυτερές κορφές των βράχων.

- Καλημέρα! είπε, έτσι ολότελα στην τύχη.

- Καλημέρα... Καλημέρα... Καλημέρα.. απάντησε η ηχώ.

- Ποιοι είσαστε; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Ποιοι είσαστε... ποιοι είσαστε... ποιοι είσαστε... απάντησε η ηχώ.

- Σας θέλω φίλους μου, είμαι μόνος, είπε.

- Είμαι μόνος... είμαι μόνος... απάντησε η ηχώ. «Παράξενος πλανήτης! σκέφτηκε. Είναι

ολότελα ξερός, όλο μυτερές κορφές και παντού αλάτια. Όσο για τους ανθρώπους δεν

έχουν καθόλου φαντασία. Ότι τους λες, σου το ξαναλένε...

Στον πλανήτη μου είχα ένα

λουλούδι: εκείνο μου μιλούσε πάντα πρώτο...»

Αφού περπάτησε για πολλές ώρες ανάμεσα από σωρούς άμμου, βράχους και χιόνια,

ανακάλυψε επιτέλους ένα δρόμο.

Κι όλοι οι δρόμοι σε οδηγούν στους ανθρώπους.

- Καλημέρα, είπε.

Ήταν ένας κήπος γεμάτος ανθισμένα τριαντάφυλλα.

- Καλημέρα, είπαν τα τριαντάφυλλα.

Ο μικρός πρίγκιπας τα κοίταξε. Όλα έμοιαζαν με το δικό του λουλούδι.

- Τι είσαστε εσείς ; τα ρώτησε κατάπληκτος.

- Είμαστε τριαντάφυλλα, είπαν.

- Α! έκανε ο μικρός πρίγκιπας.

Κι ένιωσε πολύ δυστυχισμένος.

Το λουλούδι του είχε πει ότι ήταν το μοναδικό σ' όλον τον

κόσμο από το είδος του.

Και να τώρα που βρίσκονταν μπροστά του πέντε χιλιάδες,

όλα τα ίδια, μέσα σ' ένα μόνο κήπο!

«Πολύ θα στενοχωρηθεί, σκέφτηκε, αν τα έβλεπε όλ' αυτά... θα το 'πιανε φοβερός βήχας

και θα 'κανε σαν να 'ταν να πεθάνει για να γλιτώσει από τη γελοιοποίηση. Κι εγώ ια 'μαι

αναγκασμένος να κάνω πως τάχα το περιποιούμαι γιατί, αν δεν το κάνω, για να με

ταπεινώσει κι εμένα, θ' άφηνε τον εαυτό της να πεθάνει στ' αλήθεια...»

Ύστερα, σκέφτηκε πάλι:

«Πίστευα πως ήμουν πλούσιος επειδή είχα ένα μοναδικό σ' όλο

τον κόσμο λουλούδι, ενώ δεν είχα παρά ένα συνηθισμένο τριαντάφυλλο.

Αυτό και τα τρία μου ηφαίστεια που μου φτάνουν μέχρι τα γόνατα και που από αυτά το ένα,

ίσως, είναι σβησμένο για πάντα,

το δίχως άλλο δεν με κάνουν μεγάλο πρίγκιπα...

Και, ξαπλωμένος πάνω στο χορτάρι, έκλαψε».

Frangoulis Marios - Mikros Prigkipas

2010-06-12T17:01:00.000+03:00

"Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θα αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω από τη γη. το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω από τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, τα χωράφια με το στάρι; Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα... Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού"

Αν χωρούσα κι εγώ

στο μικρό σου πλανήτη

αν ζητούσες να 'ρθω

να μην σ' έχει η λύπη

Τον παλιό μου εαυτό

θα τον άφηνα πίσω

τον κρυμμένο ουρανό

της καρδιάς σου να ζήσω

Στο μακρινό σου το αστέρι

να μου κρατάς σφιχτά το χέρι

μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου

κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Αν ζητούσες να 'ρθω

στο μικρό σου τ' αστέρι

αν μπορούσα να δω

της ψυχής σου τα μέρη

Θα νικούσα το εγώ

που εδώ με κρατάει

έναν κόσμο να βρω

και τους δυο να χωράει

Στο μακρινό σου το αστέρι

να μου κρατάς σφιχτά το χέρι
μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου

κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ

2010-05-31T01:02:00.002+03:00

….Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα. ”Δεν μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είστε ακόμη τίποτε”, είπε σ΄ αυτά. “Κανένας δεν έγινε φίλος σας και επίσης εσείς δεν κάνατε κανένα φίλο σας. Είσαστε όπως ήταν η φίλη μου η αλεπού. Δεν ήταν παρά μια αλεπού όπως χιλιάδες άλλες. Αλλά εγώ την έκανα φίλη μου και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο”. Και τα τριαντάφυλλα ντράπηκαν πολύ. “Είστε ωραία αλλά είστε άδεια”, είπε ακόμη.

“Δεν μπορεί κανείς να πεθάνει για σας. Βέβαια ένας οποιοσδήποτε όπου είναι περαστικός, θα μπορούσε να πιστέψει ότι το τριαντάφυλλό μου σας μοιάζει. Μα στην πραγματικότητα αυτό είναι πιο σπουδαίο από όλα εσάς, επειδή είναι αυτό που πότισα εγώ. Επειδή είναι αυτό που έβαλα κάτω από το γυάλινο κουδούνι. Επειδή είναι αυτό που προστάτευσα με τον τοίχο. Επειδή είναι αυτό με το οποίο σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δύο ή τρείς για χάρη των πεταλούδων). Επειδή είναι αυτό που το άκουσα να παραπονιέται ή να περιφανεύεται ή μερικές φορές να σιωπά. Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου”.

Και επέστρεψε στην αλεπού:

“Αντίο”, είπε….

“Αντίο”, είπε η αλεπού. “Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Βλέπεις καλύτερα με την καρδιά. “Το ουσιώδες είναι αθέατο για τα μάτια”.

“Το ουσιώδες είναι αθέατο για τα μάτια”, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το προσέξει.

“O χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου κάνει τόσο σπουδαίο το τριαντάφυλλό σου”.

“O χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό μου…” επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το συγκρατήσει.

“Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτήν την αλήθεια. Είσαι υπεύθυνος σε όλη σου τη ζωή γι ΄ αυτό, επειδή το έκανες φίλο σου. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου….”

“Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου….”, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το συγκεντρώσει.